Dosyć Poważnie 

W mojej kuchni stoi sosna 

Przebrana za kuchenny stół 

Na półkach kilogram śliwek 

W słoikach udaje powidła 

W lodówce pocięta w plastry 

Puszcza do mnie oko krowa 

A kurczak pobija rekord 

Na czas nurkując w rosole 



A ja wsadzam do ust szczotkę 

Plastikową do mycia butelek 

I szoruję się od środka 

D okładnie każdą szczelinę 

Piję źródlaną wodę 

Wypłukuję wszystkie toksyny 

Za chwilę pobiegnę na łąkę 

Taka świeża, czysta i... głodna 



Znów płakałam, wczoraj znów płakałam 

Że nie umiem na skrzypcach grać 

I że wszyscy umrzemy wszyscy 

I że któregoś dnia 

Mój syn zostanie całkiem sam


Mam być wdzięczna?

Za co pytam się?

Za niepokój, za nieprzespane noce?

Za zwątpienia, za obiecany raj,

na który pewnie nie zasłużę?

Może za to, że żyje właśnie tu,

Że kobiety mają coraz więcej praw? Za internet, 

pokemony, DVD?

Za łagodną muzykę w radio?

Za tanie podróby drogich perfum?

Za możliwość płacenia w sklepach kartą?

Przenoszenie lektur na ekrany kin?

Supermarkety, promocje i obniżki?

Mam być wdzięczna?

Za co pytam się?

Za lycrę, za zakupy w TV shopie?

Audiotele, anoreksję, diety cud?

Wściekłe krowy i pryszczate świnie?

EURO, NATO, białe rejestracje?

Małą sztukę, wielką fonografię?

Aromat identyczny z naturalnym?

Za smallbusiness i big brother?

Nie chcę ciastka z kremem

Tortu i wisienki

Nie chcę bransoletek

Uwiera mnie sznur pereł