Co czwartek mój Anioł Stróż
Puka do losu drzwi
Choć wszystko krzyczało w nim
Pozwalał nakrywać się
A upokorzenie Jego otaczało mnie
Zaklęciami ochronnymi
Nie musiałam się modlić

Niedostępne nie wiem czym jest
Jestem światem jestem snem
małym palcem u nogi Twej
A wielcy świata na usługach mych
Mam spokojną linię czoła
A ciało zdrowe jest
Białą suknię sznur bursztynów
Buty noszę z mchu

Moja radość niczym nie zmącona
Jedyny podmiot zdarzeń ja

Wczoraj Anioł rzekł nie
Ciemna gwiazda nad głową mą


Dosyć Poważnie 

W mojej kuchni stoi sosna 

Przebrana za kuchenny stół 

Na półkach kilogram śliwek 

W słoikach udaje powidła 

W lodówce pocięta w plastry 

Puszcza do mnie oko krowa 

A kurczak pobija rekord 

Na czas nurkując w rosole 



A ja wsadzam do ust szczotkę 

Plastikową do mycia butelek 

I szoruję się od środka 

D okładnie każdą szczelinę 

Piję źródlaną wodę 

Wypłukuję wszystkie toksyny 

Za chwilę pobiegnę na łąkę 

Taka świeża, czysta i... głodna 



Znów płakałam, wczoraj znów płakałam 

Że nie umiem na skrzypcach grać 

I że wszyscy umrzemy wszyscy 

I że któregoś dnia 

Mój syn zostanie całkiem sam